วัดประชามิตร ตามคำบอกเล่า และหลักฐานที่ปรากฏ ก่อสร้างเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2446 โดยมี นายหมื่นก้อมและชาวบ้านตำบลหนองพันทาช่วยกันสร้างวัด โดยมีนายผ่าน ถนอมศิลป์บริจาคที่ดินให้ โดยปัจจุบัน สิมโบราณ มีอายุประมาณ 121 ปี ผสมกับรูปแบบพื้นถิ่น และเริ่มต้นแบบฝีมือช่างญวน โดยรูปแบบการสร้างสิมนั้น เป็นรูปแบบสืบทอดมาจากช่างญวณ งานฝีมือช่างญวนที่โดดเด่นคือการประดับด้วยซุ้มวงโค้ง ไม่ว่าทางด้านหน้าและด้านข้างส่วนการปักเสมา 3 ชั้น ปักตามแบบงานช่างกุลา คล้ายๆกับสิมโบราณในแถบจังหวัดร้อยเอ็ด มหาสารคม และกาฬสินธุ์และความโดดเด่นของสิมโบราณนี้ ได้แก่ ลวดลายในการประดับด้านหน้าและด้านหลังของกรอบจั่ว ทวยรูปนาคที่แกะสลักจากไม้ สันนิษฐานว่าช่างแกะสลักตั้งแต่เมื่อครั้งแรกสร้าง 
   พิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิต ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2561 โดยคุณสุทธิพงษ์ สุริยะ ใช้แนวคิดการออกแบบสมัยใหม่ร่วมกับทุนทางวัฒนธรรมที่มีอยู่ในชุมชน เช่น บ้านไม้เก่าแบบอีสาน ยุ้งฉางข้าว เป็นต้น นำมาสร้างมิติการพัฒนาให้เกิดขึ้นอย่างบูรณาการจนกลายเป็นการท่องเที่ยวชุมชนที่ก่อให้เกิดการพัฒนาชุมชนในด้านต่างๆพิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิตจังหวัดบึงกาฬ
    ศูนย์สร้างแรงบันดาลใจ จาก Local สู่เลอค่า และเ ป็นสถานที่ท่องเที่ยวเอกชนได้รับ 2 รางวัล จากเวที Gourmand Awards ปารีส ฝรั่งเศส ในประเภทสาขาสถาบันเพื่อสาธารณะ และประเภทสาขาอาหารท้องถิ่นความโดดเด่นของพื้นที่ กว่า 4 ไร่ ประกอบไปด้วย (1) บ้านไม้เก่าแก่รูปทรงอีสานอายุกว่า 60 ปี ถูกนำมาปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์ ได้นำมาปรับ ปรุงใหม่และใส่สไตล์ ให้มีความร่วมสมัย (2) ภาพวาดกราฟฟิตี้พญานาคกว่า 50 ภาพฝีมือการวาดของศิลปินหลาก หลาย ในมิติต่างๆ กระจายอยู่ในบริเวณพิพิธภัณฑ์ (3) ประติมากรรมพญานาค โดยมี 3 ผลงานเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ สักการะกราบไหว้บูชา (4) ยุ้งข้าวเหนียวดั้งเดิม ถูกนำมาดีไซน์ให้เกิดความร่วมสมัยกลายเป็นห้องรับแขก รอต้อนรับ ผู้มาเยือน
    ชาติพันธุ์ภูไท คำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ในชุมชนบ้านโพนทองเล่าว่าเดิมที่ ภูไทถิ่นนี้ อพยพมาจาก “เมืองวัง”ในพื้นที่วีละบุลี (เิองวิละบุลิ) แขวงสะหวันนะเขตและแขวงคำม่วน สปป.ลาว “อาจมาอยู่ในบริเวณนั้นก่อนหรือพร้อมกันกับชาติพันธุ์ลาว” ต่อมาได้ถูกกวาดต้อนมาอยู่ทางภาคอีสานของไทยในปัจจุบันเมื่อประมาณ 180 ปีที่แล้ว โดยสันนิษฐานเส้นทางการอพยพของภูไทบ้านโพนทอง ได้คร่าวๆ ดังนี้ เมืองวัง-นครพนม-มุกดาหาร-สกลนคร-ร้อยเอ็ด-กาฟสินธุ์มหาสารคาม-อุดรธานี-บึงกาฟ อพยพมาได้ 200 กว่าปี และอาศัยอยู่ในบ้านโพนทอง จนถึงปัจจุบัน อัตลักษณ์ที่โดดเด่นของคนกลุ่มนี้ ปรากฏผ่านภาษา อาหารพื้นถิ่นและการแต่งกาย รวมทั้งความเชี่ยวชาญในการทอผ้าฝ้าย ผ้าไหม เป็นต้นซึ่งถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ